™ ( (سمپاد آمل) ) ™

-------------------------------------

من ندانم که کیم

من فقط می دانم

که تویی

شاه بیت غزل زندگیم

                           ((حمید مصدق))

-----------------------------------

سلام بچه ها ! خوبین؟؟

راستش امشب که دارم براتون مینویسم نمیدونم چم شده؟؟ خیلی دلم گرفته!! انگار میخوام تا صبح گریه کنم ! خوب دیگه بعضی اوقات پیش میاد! بیخی

الآن دیگه احتمالا همتون میدونین که برای من چه اتفاقی پیش افتاده؟! منی که یه عمر اسنورک رو مسخره می کردم پای خودم رو گچ گرفتم ( گرفتن)!!! اسنورک جان! خوبی بابایی ؟؟ یادت باشه چهار شنبه بهت یاد بدم آدم با پدرش چطور برخورد می کنه؟!!!!!!!!!!پسر نا خلف!!!!

داشتم میدویدم که یهو رباط پام فرت!

دکتر قاسمی هم گفت که باس یه ماه تو گچ باشه بعدش هم تا 5-6 ماه از هر گونه فعالیت ممنوع!!!!! هیچی دیگه ! تیم ملی بسکتبال از وجود نعمتی مثل من دیگه برخوردار نیست !!!!((حالا تیم ملی نه ولی خوب عمری تیم استان بودم)

 دست سها خانوم درد نکنه ! حالا من یه غلطی کردم یه شوت پروندم بیا و ببین این چی کار می کنه!؟! مثل بعضیها!! میگما ! این بعضی ها با من نبود که؟؟ !! بود؟؟ ! نه!!

رضا ! تو خجالت نمی کشی!؟!؟! این هفته ۳ شنبه شام خونهن عمه ایناییم!!!! یادت نره! بیایی!!! میگم رضا توطئه کنیم خونه عمه نریم؟!؟!؟! راستی شام ۳ شنبه خونه عمه منه یا عمه تو؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!!؟!

روز اول که با گچ رفتم مدرسه آرمین جووون زحمت کشید نیم کیلو رولت خرید آورد مدرسه پخش کرد!!

کامیاااااااااااااااااار!!!!! دیگه قرار نبود آبروم رو ببری؟! کم بقیه چرت و پرت میگن تو هم ول نمی کنی؟!!! تاز ه  شم (تیکه امیر حسین نیاکی) کامی جان! تو و احمد و محمد رضا خوب سر کلاس آقای شکری آبرومو بردین!! خداییش هیچی آبرو برام باقی نموند!! با اون کارت مسخره!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!((دوستان عزیز شرمنده این ماجرای کارت رو دیگه نمیشه گفت!!)) البته کل مدرسه ما میدونه قضیه کارته من رو...اونور رو نمیدونم؟!؟!؟! ((ایشالله که نمیدونین))

راستی کامی! محمد رضا تمامی همه چیزایی که به آقای شکری گفته بودین در مورد من رفت به دبیر دینی آقای پهلوانی هم گفت!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! آقای پهلوانی چنان نگام میکرد!!!! آخه کدوم احمقی ماجرای کارت رو برای دبیر دینی تعریف می کنه !!!!!!!!!!!! یاد نصیحت های آقای شکری افتادم که میگفت من  تا ده سال دیگه هم باس درس بخونه و وقت دارم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

کامی جان! برو بیر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! بیتی؟؟؟؟!؟!؟؟!؟!؟!؟؟!

سلام وحید جان!!

خیلی خوش اومدی!!

ای کاش ماجرای بزرگداشت حمید مصدق رو میدونستم !

آخه من اعتقاد دارم حمید مصدق به اندازه زیبایی شعرهاش معروف نشد! در حالیکه شعرهاش عالیه!!

ضمنا امیدوارم خش خش گام او تکرار کنان ندهد آزارت!!!!

گفتی حمید مصدق اینم یه شعر تقدیم به همه دوستای گلم :

----------------------------------------------------

افسوس !

آیا هنوز هم

گلهای کاکتوس

پشت دریچه های اتاق تست ؟

آه

 ای روز های خاطره

 ای کاکتوس ها!

آیا هنوز هم

دیوارهای کوچه آن خانه

از اشک های هر شبه ی من

نمناک مانده است؟

آیا هنوز هم

امید من به معجزه خاک مانده است؟

افسوس!

گلهای کاکتوس.

                  (( حمید مصدق))

---------------------------------------------

شرمنده بچه ها! کلی خاطره دارم که دیگه وقت نوشتن ندارم باس برم!

ایشالله دفعه بعدی.

راستی نویسنده جدید سایت : آرمین کاویانی عزیز ((بیکار بزرگ!!!))...آرمین ! خوبی بابا!! تو پسر بزرگ منی!!!!! سر افرازم کن!

فکر می کنم سایت به یه نویسنده دختر دیگه هم احتیاج داره !

سمپاد گروپ منتظر حضور یه خانم دیگه در جمع نویسنده هاست...هر کر میخواد بگه براش بسازم.

------------------------------------------------

هوای آمدنت دیشبم به سر میزد                             نیامدی که ببینی دلم چه پر میزد

به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت                      خیال روی تو نقشی به چشم تر می زد

شراب لعل تو می دیدم و دلم می خواست                هزار وسوسه ام چنگ در جگر می زد

زهی امید که کامی از آن دهان می جست              زهی خیال که دستی در آن کمر می زد

دریچه ای به تماشای باغ وا می شد                       دلم چو مرغ گرفتار بال و پر می زد

تمام شب به خیال تو رفت و می دیدم                      که پشت پرده اشکم سپیده سر می زد

                                                                              ـ(( هوشنگ ابتهاج.ه.ا.سایه))

----------------------------------

دوستتون دارم...

شایان...

به نام خالق زیبایی ها

با سلام و عرض وقت بخیر و خیر مقدم خدمت تمامی شما دوستان عزیز

بله دیگه از اونجایی که برادر رزمنده آقا شایان پای مبارکشون دچار مصدومیت شد فعلا پست نداده (بله خوب حق دارین پا ربطی به دست برای تایپ نداره ولی شایانه دیگه ...) بنده دیدم بهترین کار اینه حالا که دیگه مدرسه نمی ریم (آره به خدا انقد گریه داره وقتی خودتون از مدرسه در اومدینو دلتون واسه این روزا تنگ شد بهتون می گم)یه تجدید خاطره ای از اون روز ها بکنیم...

سال دوم دبیرستان نقطه عطفی در حرکات بچه های ما بود یعنی ما کلا به عشق شیطونی مدرسه می رفتیم و بس.

تو اوایل سال بود که آقای مهرجو  دبیر ریاضی ما یهویی اومدنو گفتن می خوام امتحان بگیرم ولی بچه ها همه مقاومت کردن ولی مرغ ایشون مردونه یه پا بیشتر نداشت که الا و بالله باید امتحان بدین ما هم هیچ کدوم یک کلمه نخونده بودیم موندیم چه تر فندی رو باید به کار ببندیم این شد که یکی از بچه های با غیرت به نام مخفف م-ع رفت سر جعبه تقسیم ساختمون و همه فیوزا رو زد پایین برق کل مرکز قطع شد.

جعبه تقسیم برق مرکز تو طبقه سوم یعنی همون جای کلاس اول و دومی ها هست و ماهم کار خودمون و کردیم حالا نگو کل مرکز فکر می کنن اداره برق برق و قطع کرده از اون به بعد هر وقت می خواستیم این دبیر و اذیت کنیم یکی فیوزا رو می زد اونوقت کل کلاس با هم: ((ما بـــــــــــرق نداریـــم مـــــــا بــــــــرق نـــــداریـــــــــــم)).

ولی یه بار دیگه بالاخره این موضوع لو رفتو مرکز واسه این جعبه کلید تهیه کرد ولی بکس با غیرت با تست انواع مختلف کلید های ابزاری کلید اونو پیدا کردن و از همه جالب تر این بود وقتی دیدن برق میره میان فیوزا رو می زدن دوباره میومد دیگه انقد پر رو شده بودیم اصل این فیوزا رو بر می داشتیم تا اینکه ...بله اومدن سین جین که آقا کاره کیه ما هم همه متحد یعنی چی؟؟ به ما چه؟؟ مگه هر چی تو این خراب شده خراب میشه به ما مربوطه؟؟؟

خلاصه بچه ها خواهشا قدر این روزا رو بدونین نذارین بدون خاطره بره هر کاری می خواین تو این دبیرستان انجام بدین که دیگه دانشگاه باید کارای دیگه ای انجام بدین...(یعنی همتون باید فکرتون منحرف باشه؟؟ خوب تو دانشگاه باید کارای دیگه انجام بدین شما هم صاف فکرتون رو بردین سمت منفی ترین موضوع؟؟ اینا مشکلات جامعه ماست نه انرژی هسته ای!! یکم طرز تفکرتون رو تغییر بدین این وضعیتی که من می بینم خدا رحم کنه!!!)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

چشمانم با تمامیه

               اشک های سالیانه اش

                   به فدای دستان بی مهرت نسبت به من

   که حتی حاضر نشدند اشک هایم را

                                                             از چشمانم پاک کنند.

سرفراز باشی ای میهن من

یاحق.