به نام ساقی جام رضوان
با سلام خدمت تمامی شما دوستان گلم و همپایان همیشگی سمپاد آمل
با عرض ارادت خدمت مقام عظمی امامت علی (ع) این پست رو شروع می کنم.
نمی دونم چرا ولی تا حالا برای هیچ پستی تا این موقع شب بیدار ننشستم،این پست در حقیقت بعد از ۷ ساعت فکر کردن من داره نوشته می شه،تو این ۷ ساعت به این ماهی که گذشت با تمامی اتفاقاتش فکر کردم.
رمضان ۸۸ برای من مثل بقیه ماه رمضون ها نبود که ۷۰-۸۰٪ رو روزه بگیرم و بقیشم به دلایل متفاوت نگیرم ولی علت تمایز این رمضون برای من این جور چیزا نیست،برای من تو رمضون امسال اتفاقاتی افتاد که تا حدودی مسیر ززندگی منو عوض کرد نمی خوام بگم آدم شدم،امام علی اومد تو خوابم و بم گفت فلانی تو عوض شو فلان کار رو کن و... نه،می خوام بگم با اتفاقی که برای من افتاد باعث شد تا من امسال دانشگاه نرم و یک سال دیگه بخونم تا جایی قبول شم که به دردم بخوره،باعث شد تا بابام به خاطر عزم دوبارم برای خوندن برام ماشین بگیره تا سال بعد،بعد قبولی بم بده...من با همه ی تغییراتی که امسال در حال رخ دادن هست تو من،قول دادم تغییر نکنم،قول دادم اخلاق ناپسندم رو تغییر بدم بدون اینکه از تم اصلی خودم در آم،قول دادم تا آینده خودم رو طوری بسازم که برای هر کاری هر کسی نتونه بهم نه بگه،با اینکه امسال از طرف افراد زیادی مورد بی مهری قرار گرفتم و برای هر سرفصلی که تو کارام باز میکردم از طرف همه با یه !!نه!!روبرو می شدم ولی رمضون امسال با تمامی اتفاقات بد و خوبش بهم یاد داد که خداوند یکی از آیه هاشو خیلی دوست داره و اونم اینه:((اِنٌ الله مَعَ صابرین)) پس منم تصمیم گرفتم برای تمام آرزو های بزرگم صبر کنم تا شاید خداوند گوشه چشمی هم به ما نشون داد و اون کسی که به خاطر کارام به من نه گفت یا از قبول طرح و پروژه هام سر باز زد حسرت پروژه های منو بخوره و زمانی دنبال کارام رو بگیره که من دیگه با دستای نیرومند یکی دیگه تو اوجم و از اون بالا به بند و بساطش می خندم.
من امروز آروم و آهسته شروع به فعالیت می کنم تا سال ها بعد از چنین عیدی به عنوان نقطه عطف زندگیم یاد کنم چون یادآوری روز ها و فرصت های از دست رفته فقط به تجربه ما اضافه می کنه و غمگین شدن دوباره خلعت چنان گران بهایی رو برای ما به ارمغان نمی آره بر عکس باعث سست شدن در جایگاه جاری نیز می شه.
شاید خدا خواست با این اتفاقات بهم نشون بده که اگر من یه قولی بهش بدم اونم جایزه خوبی بهم می ده فقط امیدوارم بتونم به قولم عمل کنم و تا آخرش پاش واستادم که اگر بتونم این کار رو انجام بدم مطمئنا خداوند مزد این هممه تلاشم رو تو همین دنیا می ده و منو به آرزوم و اون آرامشی که می خوام می رسونه.
شب احیای امسال مثل سال های قبل نبود لااقل برای من خیلی خیلی متفاوت بود،این شب با اتفاقات خارجی زمینه ساز کارای من بود.
بامداد امروز که بار دیگر به سقف اتاقم خیره شده بودم ناگهان از خود بیخود
شدم و حضور غریبه ای را نزد خود حس کردم که چون کودکی موج سوار بر
گونه هایم موج سواری می کند،اشک هایم بی کنترل در حسرت نگاه یارش
از منزلش برون شد تا شاید بار دیگر آن نگاه معصوم را بجوید اما حیف که تنها
راه دیدار آن نگاه های شرم آلود گذر زمان بود.
